2017-12-12

Guazzæ laus adulationis

Miram apud Stephanum Guazzam legi orationem philosophicam et laudativam, cujus argumentum est virtus illa, quam multi perperam tamquam vitium intelligunt, videlicet gratia. Ut docet Guazza, necesse est, ad humanam conversationem ac prudentiam excolendam, puellis blandiri. Sed etiam ob alteram causam mihi cordi est hæc declamatio: videlicet quod mentio fit scacis ludentium qui certant non victoriæ sed gratiæ causa. Itaque, cum non nimis longa videretur, constitui hic totam oratiunculam apponere.


Stephani Guazzae Encomium Adulationis

Eques

Etsi omnes verbis quidem adulationem vituperant, corde tamen laudant. Et ausim dicere, me in tot civitatibus regionibusque, quas vidi, numquam reperisse cor adeo ferum et sylvestre, quod blanditiis et adulationibus non fuerit emollitum. Ac longo tamen rerum usu vere expertus sum: viros maximi pretii et acutissimi ingeniii primum in hoc delectari: ut non minus ipsi adulentur aliis, quam alios sibi adulari desiderant.

Utique enim considerare potes, quod, si vento me implere velles ac dicere me fortem Athletam aut excellentem Musicam esse, injuriæ loco id habiturus forem, cum nihil istorum norim; ac, si formam characterum meorum et stylum vel quid aliud meæ professionis extolleres, ipse quidem modestiæ causa id declinarem aliquantulum, sed intrinsecus tamen magnam inde voluptatem perciperem: tum quod mihi persuadeo omne illud, quod isto casu de me prædicas, plus quam verum; tum quod naturali motu laudes exopto. Ac scio me legisse quod, cum Themistocles interrogatus esset, quænam vox sibi in theatro maxime placuisset, Illa, respondit, quæ laudes meas commemorabat.

Et istud quidem desiderium commune est omnibus hominibus: qui adeo gloriæ sunt cupidi, ut, cum vel nominari se cum laude audiunt, tantum non rumpantur lætitia, sicut Demosthenem fecisse legimus. Is enim duos prætergrediens bajulos, cum intellegeret eos submisse inter se dicere, Iste est Demosthenes, convertit sese et in pedis digitos elevavit, quo majus et grandius sui spectaculum exhiberet, non secus ac si diceret, Idem ego ipsus* sum.

Sed quid de Demosthene dico? Quot sunt, qui, suum ipsorum meritum non pensitatntes nec considerantes jure an injuria laudati fuerint, verba sibi dare lubenter patiuntur et officium istud in bonam interpretantur partem? Et quot econtra videmus, inter quos forsan et ego sum, qui graviter dolent et indignantur, si quis eis non fuerit adulatus? Hoc amplius dico: si quis ex istis Gnathonibus et adulatoribus publicis, quorum jam meministi, laudum mearum campum ingrederetur, equidem Thraso evaderem et insatiabili voluptate auscultarem: existimarem scilicet illum etsi inter alias adulator esset, mea tamen causa talem non fore; quin immo magnam illi haberem gratiam et eo ipso momento amicos meos totamque cognationem præsentem cuperem. Hæc, hæc, Domine Hannibal, est illa via conciliandorum amicorum et honorum. Et nunc demum pro certo et constituto habeo eum, qui nesciat adulari, nescire et conversari. Atque audivi aliquando Gallum quendam præcipuum virum, amicis suis dicentem: Adulamini mihi, nihil enim omnium magis gratum poteritis facere. Nec quisquam est, qui non intelligat, quod veluti reprehensio inimicitiæ est principium, ita laudes amicitiæ.

Jam si adulatio in errorem nos deducere tibi videtur, mihi sane videtur contra. Quemadmodum enim qui merito laudatus fuit, ad majora stimulatur: ita qui immerentem se laudatum videt, conscientiæ morsu quasi tangitur et, qualis esse debeat, monetur: ut ita adulationem nobis adjumento esse intelligamus. Sed et si adulatio in vitii loco ponenda esset, discreti parentes et prudentes magistri non uterentur ea erga pueros, qui, etsi perfecte loqui, legere aut saltare nesciunt; tenues tamen ipsorum conatus multum laudantur, ut animus illis ad majora et laude digna capessenda addatur. Vides etiam naturam ipsis quoque infantum cordibus adulationem infudisse. Hi enim cum vel nummulos vel reculas alias a parentibus impetrare volunt, ad amplexandum illos et osculandum accurrunt. Videntur ab hac etiam mendici edocti esse, ut eleemosynam petituri pretiosis et prægnantibus verbis aures aliorum intonent. Præterea adverte ad accuratos Oratores, qui lactucam suam oleo adulationis condiunt et modos docent benevolentiam sibi conciliandi et principum magistratuumque gratiam obtinendi. Nec omittam exemplum exercitatorum et prudentiam amatorum, qui et voce et scriptis amicam modo patronam, modo vitam et corculum, modo animulam, modo spem, atque aliis etiam blandientibus verbis appellant: mox in cælum evehunt et Dearum nomine insigniunt, qui et pulchritudinem earum Angelicam et divinam nominant, dentes margaritas, labra corallia, manus ebur, et, ut dixit Poeta,*
Sunt crines aurum, vultus nix, fulgida ocelli
sidera; sunt Hebenum nigra supercilia.

Ipse denique mundus, ut finiam tandem, adulatione plenus est et conservatur, nec quicquam illa hisce temporibus magnis in usu est. Ac vides omnes homines, ut in pace vivant et in conversatione defendantur, invicem sibi adulari: si non expressim ipsa voce, certe tacite. Licet enim patroni et amici vestes satis politæ sint: non intermittunt tamen limbo pallii sui eas excutere, ac si pulvere aut luto inquinatæ essent. Sunt etima multi, qui etsi aliis loquentibus non auscultant, capite tamen annuunt et supercilia ducunt et amico in omnibus, aliquo modo, complacere ac satisfacere cupiunt: quod nihil aliud est quam adulari. Nosti etiam natura nobis exosos esse cavillatores et sophistas, qui ad singula fere verba nobis contradicunt et pilum in ovo quærunt.

Eos vero, qui sermonibus nostris aut lingua aut gestibus adstipulantur, judicamus amicos et ex animi nostri sententia eorumque advectione tangimur; libenter cum eis conversamur et adulationem ipsorum loco humilitatis et benvolentiae habemus; ita ut, qui nobis aduletur, eum aut invidum aut superbum æstimemus. Tantaque est nostra illa vana gloria, ut laudati, etsi quidem intelligimus laudando modum excessum esse, nihilominus id attribuamus abundantiæ amoris potius quam adulationi. Nec unquam audisti quenquam alteri ob falsam laudem mendacium regessisse. Immo vento et persuasione tumidus, lætus plane illi responderit: Amor ille, quo me prosequeris, verba ista depromit. Non absque ratione igitur adulator quidam, cum admonitus esset ut verum diceret, respondit, Quod si verum dicam ei, qui id auditurus sit, ecquis erit, qui audiet? Credas denique sicuti veritas odium parit, ita adulatione amorem et bonum sanguinem generare. Ausim etiam dicere eum, qui adulationem de mundo tollit, omnem pariter civilitatem tollere. Nam et pileoli detractione honorem exhibemus inimico nostro, et hic nobis faustum precatur diem, qui infelicem annum totum et triste pascha intus in corde nobis imprecatur. Sed quid censes? Oportet et nos ad imitationem illorum hilarem vultum affingere, subridere, cum vulpibus vulpinari, et artem arte eludere. Sicuti enim turpe est cum amico obstinate velle contendere, ita virtus et urbanitas quædam est, posse cedere et honorem illis relinquere, quemadmodum prudens ille Anichinus apud Bocatium fecit: qui, cum Domina schachiam ludens, dum vinci se pateretur, victoriam et triumphum grætiæ ipsius reportavit.

Itaque ex his omnibus concludo: qui aliorum favorem sibi conciliare et felicem finem cupit contingere, necessum esse ut Lodi et Piacenza semper in ore habeat virtutisque esse judicet aliorum operas et lingua et aliis signis magnificare et, quod tam anxie quærunt, illis posse tribuere.


  1. ipsus] Quod pro "ipse" sæpe apud Plautum comicum legitur.
  2. Poeta] Nescio quis sit.

2017-11-23

Quare Plutarchus sit legendus

Plato in Republica docet omnia quæ nascantur etiam florescere, deflorescere, perire: etiam urbem præstantissimam, summis philosophiæ consiliis informatam, paulatim a primo vigore declinare atque in alias formas minus nobiles delabi, donec perveniat ad tyrannidem.

Olim apud nos florebant studia Plutarchi, nec solum inter doctos eruditosque, qui inter scholasticam pulverem umbrasque bibliothecarum sedebant, sed etiam inter florem juventutis, qui a primis cunabulis vitas illustrium Romanorum ac Græcorum audiebant a parentibus recitatas. Nunc vero Plutarchi nomen fere in oblivionem delapsum non nisi raris in aulis studiorum universitatum auditur, et Vitæ ejus Moraliaque perpulchra etiam rarius perleguntur. Discipuli igitur, qui ad alia studia festinant et a sophistis nostræ ætatis eas discunt (ingenti pro pretio) quæ nunc pro liberalibus artibus habentur, videlicet invidiam et iram et artem externos propter intestina vitia culpandi, numquam mente finxisse videntur eos, qui ante se vixerunt, easdem temptavisse. Quid enim fuissent Athenienses sine invidia? Ubi plus iræ quam in conjurationibus bellisque civilibus Romanorum? Quando, id quod omni in civitate temptatum esse itaque humanissimum esse videtur, civibus profuit veras vitiorum causas neglegere cum facilius simpliciusque videretur alios culpare? Nihil sub sole novum: sed quod sub sole, sicut draco Delphorum, putret et fetet, id summo pretio discipulis nunc venditur.

Miror autem quantum et quale in oblivionem transierit. Roga adolescentes quæ sint virtutes quattuor, quæ "cardinales" vocantur: nullum accipes responsum. Non enim docentur, neque a parentibus, neque a magistris, neque etiam a professoribus in studiorum universitatibus. Qui Plutarchum legit, quem abavi nostri in pueritia legerant, non solum de prudentia, temperantia, fortitudine, justitia facile potest disserere, sed etiam de virtutibus principi dignis, ut fide, clementia, liberalitate, vel de iis oratori et viro in republica versato aptis, ut gratia, facultate suadendi, amore patriæ. Illa didicerant abavi nostri cum essent pueruli: nec nostra æstate umquam discuntur, nisi a perpaucis scholasticæ deditis vitæ. Qui hodie magno impenso docti ne nomine quidem virtutes perhibere possunt, iis quid melius exspectari potest nisi tyrannis?

2017-09-30

De Mariano Rajoy

Spectamus nunc a longinquo ea, quæ in nomine populi Catalaunici et in nomine regni Hispanorum aguntur. Ex altera parte contra leges jamdudum acceptas Catalauni nituntur sui juris fieri; neque hoc vi, sed potius suffragiis popularibus temptant, id quod a moderatoribus Europæis summo horrore timetur (ut in Britannia nuper, abhinc nonnullos annos in Hibernia videbamus). Ex altera parte secundum easdem leges et consensu jurisprudentium regimen Hispanicum vim in magistratus et populum infert, jus libere dicendi tollit, hæc omnia adeo inconsulte agitat ut dignitatem gravitatemque Hispanis magistratibus dignam perdat. Exercitus enim custodum publicorum missus est navibus non longis nec bellicis sed voluptariis, quæ puerilibus ornatæ sunt imaginibus, ut urnas arcasque suffragatorias necnon ipsas chartas, quibus populus posset voluntatem suam Hispanis pacifice ostendere, vi arriperent.

TweetyMariani culpa hoc factum est.
Catalonia Tweety freedom

Quibus factis, parum interesse perendie videbitur an Catalauni cras suffragia ferant necne: nam Marianus Rajoy, qui etiam post involucra pecuniæ plena et omnia alia dedecora adhuc auctoritate fruitur, his rebus stultissime actis dignitatem regiminis adeo profligavit ut non intellegemus, si perendie pergat munere fungi ministri primarii. Quomodo enim potest senatus fidem tribuere tali magistratui, quippe qui etiam ineptior quam corruptior esse videatur?

Periodistas discurso Rajoy presidente preguntas EDIIMA20130202 0147 5

Marianus tamen unum quidem habet amicum ac fautorem: videlicet Donaldum Triumphum, qui Marianum nuper convenit et in contione coram diurnariis dixit sibi malum visurum, si Catalauni suffragiis popularibus contra leges habitis libertatem sibi vindicarent. Sed, Donaldus quod dicit diurnariis, in vento et rapida scribere oportet aqua.

2017-09-24

De nominibus Stranguilionis et Dionysiadis

Nomina duo in Historia Apollonii non recte, mea quidem opinione, explicavit Kortekaas, qui commentarium in illud opus1 conscripsit.

Primum enim Stranguilionem dixit in mentem vocare verbum strangulandi (sive Græce τοῦ στραγγαλᾶν/στραγγαλίζειν), unde mera conjectura fretus sine ullo indicio certitudinis rogavit an in quadam illius fabulæ parte jam deperdita Stranguilio conaretur Tarsiam strangulando necare (p. 109). Quod rectius, ut spero me demonstraturum, suggesserat Reise, videlicet nomen Stranguilionis originem traxisse a nomine adjectivo q.e. στρογγύλος, -η, -ον sive rotundus, -a, -um, id eo dimisit, quod nec rotundus in Historia diceretur esse Stranguilio, nec posse fieri sibi videretur ut littera vocalis, quæ esset -a- Latine, ab -ο- Græca derivaretur (quamquam nullam talem difficultatem invenit cum in eadem paragrapho vellet Græcorum -γαλ- in Romanorum -guil- convertere).

Deinde Dionysiadem vult ad Διόνυσον conferre, quod non a scopo aberrare videtur, nisi quod Kortekaas pergit Dionysiadem insimulare vinositatis: "She was probably vinosa/κλεψιποτοῦσα 'trick drinking'" (p. 137). Quam contumeliam tantum propter nomen non solum in Dionysiadem sed etiam in Lycoridem nutricem inferre non erubuit Kortekaas, quamquam abhorruit, ne diceret Stranguilionem esse rotundum.

At prodest Plinium testem introducere, qui in quarto Naturalis Historiæ scripsit de Naxo insula hæc:

…Naxus… cum oppido, quam Strongylen, deinde Dian, mox Dionysiada a vinearum fertilitate, alii Siciliam Minorem aut Callipolim appellarunt (Plinius, NH 4.67).

Naxos igitur insula tribus aliis nominibus pristinis ornata erat: et Strongyle (Στρογγύλη a rotunda forma insulæ) et Dia (Δῖα) et Dionsyias (Διονυσιάς) vocitabatur. Quare velim ipse prononere alteram originem utriusque nominis: Stranguilionis et Dionysiadis nomina ficta esse ex appellationibus Naxi.

Naxos porro fuit insula, ubi Ariadna filia regis Minois a Theseo erat derelicta, sicut Tarsia filia regis Apollonii etiam derelinquitur apud Stranguilionem et Dionysiadem.

Etiam Naxi est oppidum, cui nomen Apollonas, sed nescio quando oppidum conditum sit neque quando nomen acceperit. Certe in Pentapolitana regione, ubi Apollonius ab Archistrate rege excipitur et uxorem ducit, erant secundum Plinium urbes quinque, quarum una fuit Apollonia (NH 5.31). Fieri potest ut operæ pretium sit alia nomina personarum, quæ in Historia Apollonii reperiuntur, inter nomina locorum indagare: fortasse Lycoridis nomen provenit ab oppido, quod dicebatur Λυκώρεια et prope Delphos situm erat in monte Parnasso.


commentarium in illud opus] Kortekaas, G. 2007. Commentary on the Historia Apollonii regis Tyri. Lugduni Batavorum: Brill.

2017-08-12

De Æmilio Probo et Cornelio Nepote

Aliquatenus miror, qui nuper nonnullos commentarios in Cornelii Nepotis opera editos perlegi, multa dicta esse de ejus genere scribendo, acerbas sententias in auctorem præcipue a Britannis esse latas, fere nihil de Æmilio Probo recentioribus a scholasticis esse dictum.

Nam, ut exemplum unum afferam, qui Pryzwansky 2010 percurrerit, multa discet de opinione, quam de Nepote præbuerunt scholastici medio sæculo vicesimo florentes: illum non potitum esse veræ facultatis Latine loquendi; more puerili et tædiosa repetitione scripsisse; erroribus abundare et nullam diligentiam historico (qui non fuit) dignam in vitis componendis adhibuisse.

At rarus est, qui sæculo vicesimo, nedum vicesimo primo, etiam mentionem faciat de Æmilio Probo, cui omnes codices manu scripti vitas (ab ea Miltiadis usque ad vitas ducum Carthaginiensium) adscribunt. Sæculo undevicesimo multi (Germani saltem: videas Rinckh 1841) disceptaverunt de hoc viro, utrum plagiarius opera Nepotis furatus esset et Theodosio imperatori mirum in modum inscio obtulisset, an fidelis scriba vel distinctor rationis interpungendi peritus librum quodammodo conservavisset, an breviator compendium sive eptiomen Nepotis litteris tradidisset, an imitator personam induxisset Nepotis, id quod videmus etiam interpretem (vel fictorem) Daretis Phrygii fecisse, qui sub nomine Nepotis epistolam ad Sallustium scriptam historiæ illi De excidio Trojæ inscriptæ præmiserit.

At difficile est credere tot et tantos scholasticos tam severa judicia in Nepotem sæculo vicesimo tulisse, si non revera liquet an Nepos ipse verus fuerit auctor vitarum, quæ Probo in omnibus codicibus adscribuntur. Nihilominus credendum est: et præcipue culpandi videntur Britanni. Dubito an opprobrio notior liber de litteris antiquis umquam scriptus sit quam iste Cantabrigiensis historia litterarum antiquarum, ubi Nepos ab Horsfall 1982 dicitur esse "ingenio pygmæus."

Neque apud Horsfall, qui acerbam istam sententiam (ad suam infamiam) divulgavit, mentio reperitur Æmilii Probi: sed iste vitas Catonis et Attici, quæ numquam sub Probi nomine circumferebantur sed omnibus scholasticis (etiam Germanis fastidiosis) revera Nepotis fuisse videntur, laudat ut meliores quam ceteras. Qui vult Nepotem propter alias vitas improbare, eundem decet saltem in annotatione animadvertere fieri posse ut Probus potius quam Nepos sit culpandus: sed numquam decet in commentariis in usum discipulorum et sub ægide universitatis studiorum edendis pygmæum vocare auctorem antiquum.


Horsfall, N. 1982. "Prose and Mime." In Kenney, E. ed. The Cambridge History of Classical Literature II: Latin Literature. Cantabrigiæ: Studiorum Universitas Cantabrigiensis. 286–94.

Pryzwansky, M. 2010. "Cornelius Nepos: Key Issues and Critical Approaches." CJ 105: 97–108.

Rinckh, G. 1841. "Prolegomena ad Aemilium Probum." In Roth, C. ed. Aemilius Probus De excellentibus ducibus exterarum gentium et Cornelii Nepotis quae supersunt. Basiliæ: Schweighhauserianus. i–clxii.

2017-08-07

De tragica vita mortalium, mulierum, discipulorum, et de Elegantia obscœna, et de medico plagiario

Video A.em hodie Jesuitam quendam castigavisse, qui de fluxu menstruo scripserat. Quod argumentum—videlicet de mulieribus, non tædiosis de Jesuitis loquor—jam erat mihi inspiciendum, primum propter amasiam, quæ ipsa artium tam medicinæ quam psychologicæ perita, cum dolores menstruos et animum muliebrem pervestigaret, quid olim scriptum esset scire voluit, deinde propter hilarem quendam medicum Haganum, cujus opera studium meum moverunt. Ille enim medicus non solum de fluxu menstruo ipse duodevicesimo sæculo scripserat sed etiam videbatur opera Gualteri Charletoni (qui Execitationes De œconomia animali anno 1681º ediderat) legisse. Itaque operae pretium videbatur ejusdem Charletoni Inquisitionem physicam De causis catameniorum (1685) inspicere. Mirum in modum ibi invenimus verba tristissima:

Quid est homo? somnium umbræ, respondet Pindarus. Quid est homo? simulacrum quoddam, dicet Sophocles. Quid est homo? ipsa calamitas, dicet Herodotus. Quid est homo? occasio miseriarum, dicet Philemon. Quid est homo? folium caducum, dicet Homerus. Quid est homo? imbecillitatis exemplum, temporis spolium, lusus fortunæ, mutationis imago, invidiæ et calamitatis trutina; præter illa, nihil aliud, nisi pituitæ aliquantulum et bilis, dicet et jam olim dixit Magnus Stagirita

Nec prima vice legimus eadem ipsa verba: nam Gualterus ille Charletonus videtur eum locum furatus esse ex Heinsii oratione De utilitate, quæ e lectione Tragœdiarum percipitur (¿1609–10?). At Charletonus tragicum et rhetoricum locum ampliavit et per paginas sic perrexit:

…qui proinde fertur jam tum morti vicinus, inter gemitus et suspiria hanc effudisse querelam: Fœde hunc mundum intravi, anxius vixi, perturbatus egredior. Quid sapientius, si dixit? aut quid verius, etiamsi non dixit? Quid est homo? ψυχάριον εἶ βαστάζον νεκρόν, inquiet Philosophorum, nedum Imperatorum sanctissimus Marcus Antoninus.

Et ita porro (quamquam debemus hic animadvertere non Marcum Aurelium illa verba Græca dixisse sed Epictetum, quem Imperator in quarto Ad semet ipsum laudavit) per paginas tendit Charletonus, qui tandem aliquando ad rem pervenit:

Nobis, qui Viri sumus, quique, nescio quibus sexûs nostri prærogativis, ac dotibus ingenii superbimus; nobis inquam, quid aliud non mater, sed veriùs noverca Natura tradidit, præter corpus fragile, infirmumque; ad animum et in molestiis anxium, et in timore humilem, et ad labores mollem?

Nec verò alia est fœminarum conditio: aut enim iisdem, quibus viri, aut parum certè diversis et molestiis, et angoribus vexantur. Nam et iisdem animi perturbationibus, mentisque erroribus objiciuntur: eoque miserior illarum status est, quo mollior natura, et ad propulsanda incommoda, calamitatesque perferendas infirmior. Permulta præterea in hoc genere sunt, quæ (decori ac verecundiæ causâ) reticere præstat, quam edere. Sed magna certè vel hoc uno nomine fœminarum miseria est, quòd dum viros in ærumnarum angustiis constitutos placido consuetudinis suæ solatio laborant sublevare; variasque tum conservandi, tum propagandi generis humani gratiâ, molestias sustinent; variis morbis obnoxiæ fiunt. Neque enim eos tantum morbos, quos viri, sæpe et ipsæ patiuntur: sed et plures, sed et peculiares sexuique nostro ignotos perferre coguntur. Hincque factum est, ut ex Deorum filiis et Antiquis, et Recentioribus haud pauci, ipsâ hac sequioris sexûs infelicitate humaniter commoti, peculiares libros de curandis mulierum morbis conscriberent.

Longe brevius Heinsius, qui tragicum animum non in mulieres sed in discipulos intendit:

[Quid est homo… et ita porro, usque ad Aristotelem.]

Hoc sive animal sive monstrum potius, cujus totus orbis ambitionem non capit, fletu spectatores salutat: neque oratione primas agit partes, sed lachrimis. Quam in spem a natura porro educatur. Prologum videtur: mutum hercules omnino, nisi quatenus vagire solet. Unde et infantem Latini, Græci νήπιον dixerunt. Donec tandem fari paulatim incipiat, et interpretatione linguæ, miseram conditionem suam ac fortunam, nondum quidem explicare (nam quis satis eam novit?) sed fateri tamen. Ita ad magistros ablegatur, quorum ferulis ac virgis patientiam indulget: sæpe truclulentos ac barbaros. Nam et hic Ajaces sunt qui flagra gestant, non in scena tantum. Rem tamen agi existimes. Literarum structuræ ac syllabarum, mox e verborum discuntur. Adeo, ut magno postea labore disciplinas discant, prius cum majore in linguis versantur. Sane hic Protasis tragœdiæ, hoc est, prima pars, ponatur.

At, ut ad Charletonum plagiarium revertamur: in secundo capite locum invenimus longum, ubi Latina explicantur partium muliebrium nomina.

Nec minorem apud Latinos reperire est admirandi hujus visceris nominum varietatem. Aliis enim cymba, et navis dicitur; ab intùs recondita cavitate: Κύμβος quippe Græcè, Hesychio interprete, signat κοῖλον μυχὸν, cavum recessum. Ad quam significationem facetè allusisse videtur Julia Augusti filia, quum dicebat, ideo se Agrippæ marito parere quàm simillimos liberos, quòd nunquam nisi plenâ navi vectores tolleret.

Qui eum locum totumque indicem vocabulorum ibi reperiendum inspexerit, ei statim in memoriam saliet Joannis Meursii (id est, Nicolai Chorieri) Elegantiarum Latini Sermonis sive Satyræ Sotadicæ (1678) colloquium secundum Tribadicon inscriptum, ubi fere eadem, nisi brevius, dicuntur. Sunt etiam alia comparanda: nam (ut unum tantum exemplum afferam) uterque auctor videtur putare vomerem ad membra muliebria spectare, cum fere omnes alii (ut Adams 1982: 24) malint id in membrum virile dici. Chorierus ante Charltenum scripsisse fertur, et Charletonum plagiarium jam deprehendimus brevem locum Heinsii surripientem atque amplificantem: quare videtur medicus ille doctus ac præstans vocabula sua furatus esse ex obscœno libro et valde Gallico.

2017-07-09

De usu horti

Cum paulisper usum horti cujusdam habeam, non displicet herbas quasdam, ut coriandrum atque ocimum, colere ut recentissimis condimentis utar ad cenas comparandas.

IMG 1523

Ocimum, quod in horto colui, hodie miscui cum arachidibus attritis quo illevi carnem gallinaceam.

IMG 1520

Qui hortus bene custoditur, ne quis avis herbas auferat.

IMG 1524

Nam ferox monstrum numquam longe ab horto abscedit, sed ad apricum locum dormitans de avibus devorandis somniat.

IMG 1527

Placet autem posse memet alere nec semper popinas ganeasque petere, etiamsi hortum per menses aliquot solum habebo.